Zoeken
  • blijfovereind

Als groot houden niet meer lukt

Gisteren waren er hier opeens tranen. Een van de dochters vond het een zware tijd, ze had zich goed gehouden vertelde ze: 'Er speelt veel vanbinnen, wat weet ik allemaal niet, maar het is verwarrend en moeilijk'. Een collega appte n.a.v. een zoom afspraak: 'Mag ik misschien live met of bij iemand samen zoomen? Om in de fysieke nabijheid van een ander te zijn?'


Dit zijn de gesprekken die we ook moeten durven voeren. Al zeg je, zoals mijn dochter: 'Ik weet het allemaal even niet, het voelt moeilijk en zwaar'. Of je protesteert tegen het al te efficiënte en kille video regime: het gaat even niet zo!


De eerste keer had het nog iets van samen, spannend en stoer. We zetten ons erdoorheen, we maken er wat van. We hebben elkaar nodig. Met elkaar steunen we mensen die het zwaarder hebben. Creativiteit en initiatief. Maar nu sluipt er moeheid in ons systeem. Er is weinig uitzicht. We kunnen ons nergens op verheugen. En ook niets afzeggen. Onzeker voelt het. Eenzaam. Angstig. Ongewis. Kaal.

Het komt er nu op aan: hoe houden we het uit als het langer duurt. Met onszelf. En met elkaar. Met op elkaar durven leunen. Kunnen we onze gereserveerdheid prijsgeven af en toe? Tegen een ander zeggen: het gaat even niet. Ik voel me alleen. Het voelt zwaar. En let op: dat is niet laf of te kwetsbaar. Het is juist moedig en het sterkt. Een eerlijk gesprek met een ander kan bevrijdend werken: het is de draad waarlangs overbelaste zenuwen ontlast raken en weer ontspannen kunnen.


Geschreven door: Claartje Kruijff.


20 keer bekeken